 |
 |
|
|
با صد هزار مردم تنهایی بی صد هزار مردم تنهایی "مولانا"
دوری ولی شاید دلت همراه من باشد یا در سرت سودای اینجا آمدن باشد من بی تو شاعر میشوم اما بیا شاید پیش تو بودن بهتر از شاعر شدن باشد دور از وطن افتاده ای اما نمیدانی حال غریبی را که در خاک وطن باشد اینگونه که می سوزم از من هیچ می ماند تا باز گردی چاره شاید ساختن باشد روزی میایی کاش این در را که می کوبی در من توان از زمین برخاستن باشد .. وقتی نگاهم میکنی گم میکنم خود را وقت غزل خواندن فقط گوشت به من باشد
ممنون |
|
+ نوشته شده در
شنبه هجدهم مهر 1388ساعت 9:18 توسط مهرانه جندقی |
|
|
قشنگ می آید مثل مهمان عزیزی که ناخوانده کار ندارد به مهر... از همه ی آمدن ها پیدا تر...تمام آسمان را میگیرد پاییز!! ببار ... نان را از من بگیر اگر میخواهی هوا را از من بگیر خورشید را........نه!
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه یکم مهر 1388ساعت 20:49 توسط مهرانه جندقی |
|
|
...آن خطاط
سه گونه خط نوشتی: -یکی او خواندی...لا غیر! -یکی را هم او خواندی هم غیر! -یکی نه او خواندی نه غیر! آن خط سوم منم! "شمس تبریزی" |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه سی و یکم شهریور 1388ساعت 21:13 توسط مهرانه جندقی |
|
|
چه بسا نزدیکی که از هر دوری دور تر است.و چه بسا دوری که از هر نزدیکی نزدیکتر. وغریب آن کسی است که حبیبی ندارد. "امام علی (ع)" سلام انگار باید این وب رو به روز کنم...با شعر ی از دیروزها... میان اینهمه شعر این یکی برای خودم برای آخر غمگین ماجرای خودم سرم غروب به بالای دار خواهد رفت خدا کند که ببخشد مرا خدای خودم یکی شدیم و افسوس آخرش این شد که اشتباه بگیرم تو را به جای خودم تو بی گناه اسیری بگو به قاضی شهر بگو اضافه کند روی جرم های خودم به چشمات چه پاسخ دهم نمی دانم و سالهاست که ماندم در این چرای خودم زیاد وقت ندارم برو خداحافظ غروب شد و رسیدم به انتهای خودم تابستان ۸۲ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه سی ام بهمن 1387ساعت 19:9 توسط مهرانه جندقی |
|
|
...و کلام تو در جان من نشست
و من آن را حرف به حرف باز گفتم. "شاملو" تا در سکوتم گفته باشم ماجرایم را عمری نوشتم روی کاغذها صدایم را مثل رسولی خسته می مانم که یارانم هرگز نفهمیدند صدق ادعایم را یک روز شاعر می شوم با اینکه یک عمر است نشنیده می گیرید از من شعرهایم را بعد از من ای آنها که می نوشید سهمم را خالی نگه دارید در میخانه جایم را این شعرها گاهی مرا بد جور می خوانند چونانکه من وقت پریشانی خدایم را ای شعر دیگر داشتم می رفتم از شهرت کاش این دم آخر نمی کردی هوایم را "شاید این اولین و آخرین پست من باشد!!" |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه پنجم دی 1387ساعت 14:38 توسط مهرانه جندقی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
به صحرا شدم
دیدم که عشق باریده بود آن گونه که پای به برف فرو می رود پای من به عشق فرو می رفت |
| نوشته های پیشین |
|
مهر 1388 شهریور 1388 بهمن 1387 دی 1387 |
|
RSS
|